Maandag 2 november 2026
Aanstaande dinsdag zijn we alweer drie hele weken in Griekenland. Dalamanara, inmiddels bekend als omgedoopt tot "Dallas City", voelt al als een vertrouwde thuisbasis. Wat vliegt de tijd zeg! Langzaam begint ons huis ook echt een thuis te worden; bijna alle dozen zijn inmiddels uitgepakt en alles heeft zijn plekje gekregen. We genieten er elke dag van. Het voelt nog steeds een beetje alsof we in een droom leven, en het fijne vakantiegevoel helpt daar natuurlijk flink aan mee.
Toch zijn we ook flink aan de bak hoor. We maken lange dagen met boekingen en aanvragen en daarnaast nog ons eigen privè-werk: dozen uitpakken, inrichten en meubels kopen. Omdat we onze oude meubels samen met het huis in Nederland hebben verkocht, moesten we hier alles opnieuw aanschaffen. Van een bank en kasten tot aan gloednieuwe bedden toe. Tussendoor dus lekker shoppen!
Onze buren zijn ontzettend leuk, onze huisbaas helpt ons overal mee en de Grieken in het algemeen zijn supervriendelijk. De overbuurvrouw kwam van de week zelfs weer aanlopen met een hele doos vol vers fruit én een verse, diepgevroren kip! Het leven hier is gewoon anders. De mentaliteit is relaxt, mensen gaan heel gemoedelijk met elkaar om en vooral: niemand maakt zich ergens druk om.
Van de week zaten we op een terrasje voor een broodje. Stalt die bezorger zomaar midden op de weg zijn brommer neer om even wat te halen, waardoor een grote touringcar geen centimeter meer verder kon. De buschauffeur stopt, stapt niet uit, begint niet te toeteren en wacht gewoon rustig af. Na een paar minuten komt de bezorger terug, stapt op zijn brommer en wil net wegrijden... komt er een vriend aanlopen die blijkbaar nog even wil bijpraten over het avondeten. Gaandeweg groeit er een file van wel vijftien auto's achter de bus, maar echt waar: niemand haalt het in zijn hoofd om zich daar druk over te maken. Heerlijk!
We pikken intussen ook steeds meer Griekse woorden op, beginnen de weg feilloos te vinden en zelfs het verkeer krijgt al een soort logica. "Past net" betekent hier bijvoorbeeld dat je zeeën van ruimte hebt. "Oei, even snel oversteken, ai dat was niet netjes" betekent dat het prima is en dat ze wel even voor je remmen. En "hier mag ik absoluut niet parkeren" betekent niets minder dan: kijk, dat is nu een schitterend parkeerplekje! We lachen ons soms echt kapot, het is af en toe een heerlijk georganiseerde chaotische boel.
En heuglijk nieuws: we hebben onze officiële "gele kaart" binnen! Dat is zeg maar onze onbeperkte verblijfsvergunning en meteen de op een na laatste stap in ons nieuwe emigratie-avontuur. We hebben inmiddels een BSN-nummer, zakelijke en prive-bankrekeningen, Griekse telefoonnummers (ons Nederlandse mobiele nummer blijft gewoon bestaan), een officieel Grieks bedrijf genaamd “Cordes Travel Fishing & Activities”, een Grieks belastingnummer, alle verzekeringen voor prive en zakelijk geregeld, de inschrijving bij de Kamer van Koophandel is rond en nu dus ook die felbegeerde “gele kaart”. Rest ons eigenlijk nog maar één kleine hobbel: het invoeren van onze auto en de Nederlandse platen inwisselen voor Griekse kentekens.
Ook in Nederland is alles inmiddels netjes afgerond. We zijn officieel uitgeschreven, het bedrijf is overgeschreven naar Griekenland (daar nu ook officieel) en alle losse eindjes zijn vastgeknoopt. We blijven natuurlijk gewoon Nederlanders in hart en nieren en behouden ons paspoort, maar we zijn wel definitief vertrokken. En tot op de dag van vandaag hebben we daar nog geen seconde spijt van gehad. Het leven is hier zo veel rustiger, ongehaast en relaxter. Uit eten gaan kan hier zeven dagen per week. Er is altijd wel een restaurant open en ze sluiten pas als de laatste gast vertrokken is; je kunt er dus eten tot het echt sluitingstijd is. Om zes uur 's avonds zit je hier nog lang niet aan tafel. Het begint voorzichtig rond half acht als je vroeg bent, rond een uur of negen stroomt de zaak lekker vol en om elf uur 's avonds schuiven er soms rustig nog mensen aan. En ook dan ben je meer dan welkom.
De winkels werken ook anders. Behalve de supermarkten gaat alles om twee uur 's middags dicht. De stad is dan uitgestorven, alles is gesloten op de bakker en supermarkt na, en natuurlijk de restaurants. Tegen een uur of zes gaan de deuren weer open tot negen of tien uur 's avonds. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de warmte overdag. Sterker nog, sommige winkels gaan juist om zeven uur 's ochtends al open om de hitte (in de zomer) voor te zijn.
Op zaterdag is het “boeren-markt” volop verse producten voor hele scherpe prijzen en heel erg lekker. Ze hebben echt van alles groente, fruit, aardappels, honing, wijn en vis. Allemaal producten die zo van het land komen. Ook maken heel veel boeren uit hun eigen druiven-wijngaard, wijn, en die gaat dan gewoon in plastic flessen, prachtig om te zien.
Alles draait hier om vrienden en familie. Overal zie je mensen met elkaar koffie drinken, verhalen uitwisselen en echt de tijd voor elkaar nemen. Ik denk dat je hier elke tweehonderd meter wel een “Kafenion” (koffie-tentje) tegenkomt: een gezellig terrasje, zitje of afhaalkiosk. Ben je onderweg naar iemand toe, op het werk of privé, en krijg je zin in koffie? Dan bel je even onderweg en neem je een extra bakje mee voor de ander. Koffie geef je aan elkaar.
De koffie is hier wel van een ander kaliber: heel sterk. De nationale trots is de “Freddo”: een sterke espresso geklopt met ijsblokjes, met of zonder suiker. Als je er eentje bestelt, vragen ze of je een dubbele of enkele wilt, en of er suiker in moet. Die suiker lost dan lekker op in de warme espresso en daarna gaat het ijs erbij. Nou, we hebben het geprobeerd hoor. Maar het resultaat leek meer op afgewerkte motorolie voor een oude diesel tractor dan op koffie! Mijn god, niet te drinken joh pffff.
Dat moeten we dus nog even leren waarderen. Toen we onlangs hardop zeiden dat freddo toch echt niet helemaal ons ding is, viel de hele koffietent stil. Iedereen keek ons stomverbaasd aan en verklaarde ons voor gek: "Héél de wereld drinkt freddo”, en jullie lusten het niet?!" Zelfs de lokale pastoor die toevallig langsliep sloeg er een kruisje van en sprak de hoop uit dat het nog wel goed zou komen met ons. Dus we hebben nog een zware taak te volbrengen: motorolie leren drinken.
Inmiddels zijn we wel gewend dat mensen even kijken als we ergens aankomen. We rijden immers in een flinke bak, een BMW iX, en die heeft voorlopig nog gewoon gele Nederlandse platen. We komen aanrijden, parkeren hem op zijn Grieks, met half uit het raam natuurlijk onze vrolijke hond Kelev. Linda stapt uit met haar donkere haren en wordt regelmatig aangezien voor een geboren Griekse dame.
De ramen van de auto blijven lekker open, waar Kelev uit het raam hangt, want die wil mee, Kelev gaat overal mee naartoe en we roepen vrolijk "Yassas!" naar iedereen. Iedereen lacht en zwaait terug naar die "gekke Hollanders". Vervolgens bestellen we een cappuccino, single, no sugar, en de standaard vraag volgt meteen: cash or card? Ze kijken vriendelijk, maken een praatje in het gebroken Grieks-Engels en voor je het weet sta je een half uur te kletsen over hoe mooi Griekenland wel niet is en waar we wonen. Dat is het leven, dat is Griekenland, daar geniet je van! Ook hier in de buurt kennen ze ons inmiddels wel.
Onlangs was het Ochi-day, oftewel nee-dag, zo ongeveer de belangrijkste feestdag van Griekenland. Het moment waarop Griekenland in de Tweede Wereldoorlog resoluut 'nee' durfde te zeggen tegen Mussolini. Het heeft het land destijds in de as gelegd, maar het vormt wel de trotse basis van het moderne Griekenland. Uit respect hebben wij die dag onze Griekse vlag uitgerold. Dat werd enorm gewaardeerd in de buurt! Mensen toeterden enthousiast als ze voorbijreden en we kregen de nodige duimpjes en bedankjes. Een oud baasje in een stokoude Datsun pick-up stapte zelfs spontaan uit, kwam me de hand schudden en reed weer door. Hoe trots kun je zijn op je land?
De Grieken zijn ontzettend trots en hechten gigantisch veel waarde aan respect, fatsoen, familie en vrienden. Aan de andere kant... ze maken er soms wel een ongelooflijke puinhoop van wat betreft hun eigen leefomgeving. Soms lijkt het wel of je op een vuilnisbelt woont; ze gooien zomaar overal alles neer. Opruimen en schoonhouden zit er helaas niet echt in, en repareren gebeurt meestal met een hamer in plaats van te vervangen. Dat is echt een jammer puntje, want het is zo zonde terwijl er overal afvalcontainers staan. Maar goed, nergens is het perfect.
Dan is er nog een klein, ietwat grappig maar vies nadeeltje waar we heel erg aan moesten wennen. Hou je vast... wc-papier mag je hier namelijk niet door de pot spoelen! Zelfs in de meest luxe hotels en restaurants staat er een klein vuilnisbakje naast het toilet voor al je gebruikte papier. Vies verhaaltje dit, maar je veegt je af, vouwt het netjes op of pakt er een schoon stukje om het hermetisch in te verpakken, en dat gooi je dan in de bak. Vies? Ja, absoluut! Maar je went er echt aan, het moet nu eenmaal. Waarom dat zo is? Omdat 98 procent van alle woningen en gebouwen hier van die superdunne afvoerbuizen heeft.
Eén keer het papiertje laten vallen en als je pech hebt zit de hele boel voor honderd procent verstopt. In het hoogseizoen met alle toeristen erbij rukken de ontstoppers in de stad dagelijks honderd keer uit omdat mensen het simpelweg vergeten of denken dat het wel losloopt. Onze nieuwe buren hadden onlangs visite die het vergaten... hoppa, meteen alles verstopt! Gelukkig konden ze het zelf oplossen anders kost het flink veel geld.
Wennen? Ja. Vies? Ja. Raar? Zeker. Maar wat doe je eraan? Het was voor ons in ieder geval geen reden om niet te emigreren. Inmiddels maken we er bijna origami-kunstwerken van in het bakje, zodat alle hoekjes netjes dichtblijven, gatver ! Kortom: krijgen we binnenkort logees, dan moeten ze de grote boodschap straks echt met de deur op een kier doen, zodat wij even kunnen controleren of ze wel netjes vouwen hahaha!
Met dit vrolijke verhaal sluiten we weer af voor vandaag. Jullie zijn weer helemaal op de hoogte en wij gaan zo lekker even een rondje wandelen met de hond. Het is inmiddels begin november en het is nog altijd 22 graden, en in het zonnetje uit de wind zelfs nog een stuk warmer. Lekker hoor!
Groetjes vanuit Dalamanara,
De Cordesians