Siga Siga

Kalimera allemaal!

Zo, vandaag (donderdag) is het precies een week geleden dat onze inboedel aankwam en inmiddels wonen we alweer 1,5 week in Griekenland. We moeten eerlijk zijn: we voelen ons nu al helemaal thuis. Laten we beginnen met het weer... Tot nu toe was het elke dag feest met temperaturen tussen de 22 en 25 graden, en 's nachts rond de 10 graden. Droog, een strakblauwe hemel en volle zon! Vanaf vandaag is er iets meer bewolking en wat meer kans op regen, maar we klagen absoluut niet.

Dozen, bureaucratie en 50 jaar terug in de tijd
Het was een hele drukke week met dozen uitpakken, spullen zoeken en eindeloze ritjes naar de politie, de KEP, het waterbedrijf, de elektriciteitsmaatschappij en heel veel meer instanties. Het is soms echt alsof je 50 jaar teruggaat in de tijd!

"Siga Siga" de belangrijkste woorden in Griekenland. Rustig, geen stress, komt goed. Het zijn precies de woorden die dit land zo ontzettend fijn maken. Bijna niemand maakt zich hier druk. Al lijkt dat soms niet zo, want als Grieken discussiëren, doen ze dat luid en met volle passie! Waar wij als Nederlanders denken dat er zo geknokt gaat worden, hebben zij gewoon een meningsverschil. Prachtig om mee te maken! Je lacht, knikt en kijkt voorzichtig naar links en rechts of je moet wegduiken... tot er ineens een hoop gebulder en gelach klinkt en ze samen een slok Freddo nemen.

Zo stonden we ergens midden in een oude, vervallen wijk in Argos op de 4e etage. Een kantoortje omringd door wel duizend oude papieren mappen: het 'archief' van de politie. Modern? Nee hoor, ze hebben wel een pc, maar die gebruiken ze nauwelijks. In de gemeente Argos gaat bijna alles nog gewoon met pen en papier.

De "Cordesians" bij de politie
Linda liep even naar binnen om te vragen waar we moesten zijn voor een verblijfsvergunning. De dame keek op boven haar bril en vroeg droog: "Waarom? Je bent hier toch al?" Linda antwoordde dat dit volgens de wet nou eenmaal verplicht is. Haar collega gaf toe dat dat klopte, maar eerlijk is eerlijk: niemand wist hoe het werkte. Wij waren letterlijk de allereersten op dit kantoor die hiervoor kwamen! Alle wachtende mensen moesten even geduld hebben, want men ging aan de slag voor de "Cordesians".

Er werd heftig gediscuteerd. De een wist van niets, de ander deed het fout en de derde riep "Zie je wel, ik had toch gelijk!". Bijna ruzie, zo leek het, en er werd op los gebeld. Inmiddels waren er drie man met ons bezig, de wachtkamer stroomde over en iedereen moest wijken:

  • De één belde met een collega uit de grote stad.

  • Een ander had inmiddels onze boekhouder aan de lijn.

  • De jongste dame (waarvoor 'verblijf' officieel haar afdeling was) gaf ons uiteindelijk een lijst in het Grieks met wat we allemaal nodig hadden.

Ehhh... we kunnen nog geen Grieks lezen en spreken, dus help even! Oei, Engels spreken dacht ze... en daar gingen we in gebroken Engels de lijst af.

Dikke mappen en pasfoto's

We waren, zoals altijd, extreem goed voorbereid. Telkens als ze vroeg "Heb je dit?" of "Heb je dat?", was ons antwoord: "Jawel, hier!" en toverden we het direct tevoorschijn uit onze dikke map. Ze hadden zichtbaar respect voor het feit dat we alles zo strak op orde hadden. Ze gaven zelfs toe dat wij het beter wisten dan zijzelf!

Spoel even een uur vooruit: de wachtkamer nog voller, andere collega's die even kwamen gluren wie wij nou waren... maar alles was in orde! We moesten alleen nog pasfoto's laten maken. Of... jawel, die hadden we (natuurlijk) ook al bij ons! Zo was alles rond. Volgende week vrijdag gaan we terug om onze 'gele kaart' op te halen. Althans, als het goed is... want het blijft Griekenland: siga-siga!

Hoe is het nu met ons?
Kelev heeft het enorm naar zijn zin! Hij speelt, sjouwt, wandelt, gaat mee uit eten en geniet met volle teugen van zijn nieuwe Griekse leven. En wij? Wij zijn... moe! Maanden van voorbereiding in Nederland, de lange reis, en nu meteen door met regelen, werken, boekingen verwerken, prijsopgaven maken en tussendoor dozen uitpakken. We kopen meubels, bestellen spullen en zoeken voor alles weer een nieuw plekje.

We dachten van tevoren eerlijk gezegd dat Griekenland een beetje zou voelen als diep in Afrika, waar je 'niets' hebt. Nou, ze hebben hier (in onze omgeving) werkelijk alles! Kleine dingen waarvan we dachten 'laat ik dat maar meenemen uit Nederland', verkopen ze hier gewoon. Van winkels zoals vroeger de Marskramer tot Chinese 'AliBaba'-winkels waar je voor zeven euro een douchegordijn koopt. We komen absoluut niets tekort.

De heilige Freddo en Cappuccino
Het opladen van de auto is af en toe nog een puzzel, maar dan rijden we naar de Kosmos (met een K). Daar zijn we inmiddels een bekende verschijning! We komen er dagelijks om onze 100% elektrische auto op te laden en meteen een cappuccino, warme chocomelk of een Freddo te drinken. Zo'n 90% van de bevolking drinkt hier Freddo (koude koffie met ijs). Wel 70% van de mensen loopt op straat met een beker Freddo in de hand. Koffie is het allerbelangrijkste in het leven van een Griek; daar draait werkelijk alles om! Maar binnenkort krijgen we een laadkabel voor de deur, de huiseigenaar is bezig met de installatie voor ons, dus dat is straks ook makkelijker.

Onze buurt-bewakingscamera van 90
Onze overbuurvrouw van 90 is onze nieuwe bewakingscamera. Ze vindt ons volgens mij heel erg aardig, want telkens als we buiten zijn, komt ze ons van alles vertellen. Geen idee wat ze precies zegt en soms kijkt ze er wat boos bij, maar we gaan er vanuit dat het vriendelijk bedoeld is! Via Google Translate proberen we er af en toe achter te komen wat ze bedoelt:

  1. De 'wilde' hond: Ze kwam ons heel dringend waarschuwen voor die hond die steeds bij ons rondloopt. "Je moet die wilde honden geen eten geven!" Ehhh... die is van ons, die hoort bij ons! Hahaha!

  2. Buurtpreventie: Ze vertelde dat ze mensen had aangesproken die bij onze woning stonden. Kijk, dat is nog eens fijn: ze houdt alles haarscherp in de gaten! Zelfs toen de eigenaar van de woning (we huren eerst) iets kwam doen, werd hij netjes in het Grieks door haar ondervraagd. Pas nadat hij uitlegde dat het zijn huis was, was het goed.

Ze waarschuwde ons ook dat we voorzichtig moesten zijn, omdat er vijf jaar geleden 'enge mensen' door de straat liepen. Toen we vertelden dat we camera's, een hond én een alarmsysteem hebben, knikte ze goedkeurend. Is het dan zo gevaarlijk hier? Nee, absoluut niet! De deuren zijn hier eigenlijk nooit op slot, auto's staan vaak in de straat met de sleutels nog in het contact en er gebeurt hier echt helemaal niets.

Kortom we zijn dus goed op weg en hebben, dankzij Mazi Advies heel veel bereikt. We hebben een BSN nr, Grieks telefoon nr. een BTW nummer, prive en zakelijke bankrekening, KVK inschrijving en Cordes Travel is nu officieel ook ingeschreven en bekend in Griekenland. Kortom op de gele kaart na hebben we alles bereikt en voor elkaar. Laatste stap is de auto invoeren, kosteloos, want deze is 100% elektrisch, maar ook dat komt wel goed.

Genieten van het echte leven
Het leven hier is bijzonder. Regels zijn er niet echt, men laat iedereen met rust, doet wat ie wil, soms staan er 15 auto’s recht voor de deur vd supermarkt geparkeerd, terwijl alle p-plaatsen leeg zijn, rijdt men 120 waar men 50 mag en parkeert waar de auto past, parkeert men op het vak waar ik mijn elektrische auto moet laden en verkeer van rechts heeft soms voorrang, soms alleen van links en soms ook als het past. De boodschappen zijn heel wisselend: het ene is extreem goedkoop en het andere juist weer erg duur. Over het algemeen zijn de dagelijkse boodschappen ongeveer vergelijkbaar met Nederland, maar de salarissen liggen hier echt heel laag. Een 'goede' baan levert hier zo'n €1000 tot €1400 per maand op.

Maar Grieken geven helemaal niets om mooie auto's, merkkleding of dure sieraden. Het allerbelangrijkste voor de mensen hier zijn vrienden, familie, de buren... en koffie. Meer heb je niet nodig, zeggen ze allemaal.Genieten van het leven, genieten met elkaar, er voor elkaar zijn dat is waar het in Griekenland om draait. Zo ik ga weer snel aan de slag, we hebben nog heel veel te doen, straks naar de dierenarts voor Kelev, die moet nog wat inentingen hebben.

Liefs uit Griekenland, De Cordesians

Vorige
Vorige

Gele kaart !

Volgende
Volgende

Toet toet