Waar is……..

Zaterdag 03-10-2026

Hoe we via AirTags ons eigen leven terugvinden…..

Sommige mensen schrijven boeken over grote filosofische vraagstukken of de zin van het bestaan. Ik? Ik schrijf op dit moment liever een handleiding over hoe je overleeft in een oerwoud van verhuisdozen.

Het is zaterdag. Zaterdag 3 oktober, om precies te zijn. En de dagelijkse “soundtrack” in ons huis klinkt al weken min of meer zo:

“Waar is de watervaste stift?”
“Heb jij mijn schoenen ergens gezien?”
“Waar ligt in 's hemelsnaam de kniptang?!”
“En die blauwe riem van Kelev... bestáát die nog wel?”

Nu 99% van ons hele hebben en houden is ingepakt, beginnen we langzaam mis te grijpen en draaien onze hersenen op maximaal vermogen. Welkom op Stormbaan van de Cordesians. We klimmen, klauteren, tijgeren, abseilen en doen aan professioneel speurzoeken naar een rolletje tape.

Ineens hoor ik Linda roepen: “Raffie, waar bén je?!”

Ik roep ergens vanachter doos nummer 287 dat ik hier sta. Via het signaal van de beroemde AirTag baant ze zich een weg door het kartonnen bos. Zweet op het voorhoofd. Ze heeft me gevonden! De dringende vraag? Of ik weet waar de schaar ligt. (Spoiler: die zit gewoon in haar eigen achterzak). Ineens blaft er iets. Hè? Hebben wij een hond? Oh ja! Kelev! Ons viervoetige kind waar we stapelverliefd op zijn. Met militaire precisie starten we een opsporingsactie door de huiskamer om het blafbeest te lokaliseren. Wat blijkt? Hij staat met zijn riem in zijn bek te kwispelen. Hmm... oh ja, die wil plassen. Maar hij was gisteren toch ook al uitgeweest?!

Nee hoor, geintje natuurlijk. Onze kleine rakker heeft absoluut niets te klagen. Hij racet als een dolle door het dozenlabyrint met zijn rubberen piepkip en heeft de tijd van zijn leven.

Het echte aftellen is begonnen

Want ja... woensdagochtend staat de vrachtwagen voor de deur. Oei. Nu wordt het écht werkelijkheid. Het huis staat vol met dozen en in de garage is het een soort bouwmarkt met heel veel spullen. Gelukkig krijgen we wel hulp, Teun komt uit Giethoorn en Leen uit België komen ons helpen, uiteraard samen met familie en vrienden, dus dat wordt een gezellige dag.

Minder dan een week. Het aftellen is geen kwestie van maanden meer, maar van uren. Het is afscheid nemen en de allerlaatste puntjes op de i zetten. Woensdag laden we 35 kubieke meter (of waarschijnlijk nog een tikkie meer) in en gaat de vrachtwagen op weg naar het zonnige Dalamanara in Griekenland. Donderdag de bezem erdoor, de boel blinkend poetsen en de auto volstouwen. Vrijdagochtend naar Vlaardingen  en samen met Linda en Jeroen de nodige handtekeningen zetten voor de overdracht en dan... gas erop!

Ondertussen is het keuzes maken: blijft dit hier? Hebben we dit onderweg nodig? Gaat het mee in de vrachtwagen of op de achterbank? Maar goed, we hebben alles onder controle. Zoals altijd. We zijn er klaar voor nou ja, zo goed als dan. Vandaag de tv’s van de muur schroeven en in dikke verhuisdekens wikkelen, de laatste spullen inpakken en niet te vergeten nog gewoon werken. Linda aan de boekhouding en ik boekingen doen, verslagen plaatsen, prijzen van 2027 op de website zetten, zeekaarten lamineren enz enz enz, want ons "gewone" werk gaat ook door. 

En dan... eten. Veel eten. Vorige week met Joop en Lenneke, afgelopen donderdag met Ronald, vanmiddag met Linda (Linda nr 3) en Peter, vanavond met Tamara, BertJan en Lindsay en morgen met Willy, Samantha en de kids. Iedereen wil nog héél even afscheid nemen. We worden overladen met prachtige kaartjes en de buren leveren trouw al hun reservesleutels in.

Het mooie van een dorp is dat iedereen op straat even "dag" wil zeggen en ons alle geluk van de wereld wenst. We durven bijna de deur niet meer uit te stappen, want voor je het weet sta je weer een halfuur te kletsen. Kost dat veel tijd op een moment dat tijd goud waard is? Absoluut. Maar het is o zo lief en het geeft een hartverwarmend gevoel om te weten dat we gemist gaan worden.

De Grote Nederlandse Agendaziekte

Hoe we er zelf onder zijn? We hebben er zóveel zin in! Het besluit viel in oktober vorig jaar. Nu, bijna een jaar later, zijn we er ook echt aan toe. Een nieuw leven, een nieuwe omgeving, nieuwe uitdagingen, een nieuwe taal en fantastische nieuwe doelen voor Cordes Travel. Driehonderd dagen zon per jaar, een heerlijk buitenleven, een andere mentaliteit en simpelweg meer respect en tijd voor elkaar.

En eerlijk is eerlijk: vooral naar die tijd voor elkaar kijken we ontzettend uit. We hebben ruim acht jaar in Colijnsplaat gewoond. En in die acht jaar hebben we zeker tweeduizend keer de welbekende zin gehoord: “Laten we snel eens afspreken!” Maar pakt er iemand spontaan een agenda? Welnee. En áls we dan samen de agenda's erbij pakken, komen we ergens uit over drie tot vier maanden. Want ja: druk, druk, druk. Iedereen heeft het druk, rent zichzelf voorbij en vergeet onderweg te genieten.

Je staat in Nederland wel twintig keer per jaar op straat even kort te 'ouwehoeren', maar even écht samen een bakkie doen, zomaar uit eten gaan of spontaan iets leuks doen? Dat komt er niet van. Jammer, want vroeger kon dat wel. Van Nederlanders die al jaren in Griekenland wonen, horen we een heel ander geluid. Daar neem je tijd voor familie en vrienden. Daar is samenzijn simpelweg belangrijker dan je To-Do-lijst. Daar kun je elkaar zeven dagen per week spontaan treffen voor een kop koffie, een glaasje ouzo of een gezellig diner. 

Geen driemaandenplan, maar gewoon: kom je vanavond ook? Oh ja en uit eten doen we eigenlijk alleen op zaterdag he, vooruit een keertje op vrijdag maar door de weeks even een borreltje of uit eten ?? Nee dat doen we niet, we proppen het liefst alles in het weekend, dat past beter met alle andere volgepakte afspraken, anders kunnen we maandag niet zeggen dat we weer een druk weekend hebben gehad. 

Geniet van het leven, het duurt soms maar 'even'

Want als de afgelopen tijd ons iets heeft geleerd, is het wel hoe betrekkelijk alles is. Onze beste vriend Maus kreeg op 55-jarige leeftijd volkomen onverwachts een hartstilstand in bed, tijdens een fijne gezinsvakantie in Frankrijk. En onze overbuurman Kees dacht een beetje benauwd te zijn op zijn longen... het bleek alvleesklierkanker te zijn en hij komt niet meer naar huis.

Dat zet je stil. Het herinnert ons er haarscherp aan hoe kostbaar tijd is. Dus lieve mensen, zie dit als een kleine, welgemeende knipoog én een hartenkreet van ons: geniet van het leven. Wacht niet op 'ooit'. Maak het leuk met elkaar, maak écht tijd voor de mensen die je lief zijn en doe de moeite om die agenda eens wat vaker dicht te laten.

In Griekenland staan onze nieuwe vrienden Marij, Ed, Ingrid, Jeroen, Desiree en Mark en onze vrienden op Kreta al met open armen op ons te wachten. We weten nu al dat we daar samen onvergetelijke avonden gaan beleven. We zouden eerst op Kreta gaan wonen, maar dat is nu het vaste land op zuid Griekenland geworden, dus de vrienden op Kreta zullen we minder vaak zien.

Griekenland, we komen eraan! Maar eerst... waar had ik die stift ook alweer gelaten?

Liefs,
Raffie & Linda (en een poot van Kelev)